Map
Photos
Info
Near
All







































Center map to
my position.
Your Position:
Unknown
Περισσότερες Φωτογραφίες
Ανεβάστε φωτογραφίες από
Φαράγγι
και μοιραστείτε τις μαζί μας!
Πατήστε εδώ.
Φαράγγι
Κατηγορία: Φαράγγι
Νομός: Λασιθίου
Διεύθυνση:
Προτείνετε

Τηλέφωνο:
Προτείνετε



Βαθμολογήστε: Φαράγγι
Μέσος Όρος: --
1
2
3
4
5
Αναφορά ως:
Report

Η γνώμη σας
Αν θέλετε να μας πείτε την άποψη σας γι αυτήν την τοποθεσία, θα σας παρακαλούσαμε να γράψετε ένα σχόλιο.

Σχολιάστε:

Φαράγγι




Μέρη κοντινά με Φαράγγι


Μυρσίνη
Μυρσίνη 3629 hits

ΜΥΡΣΙΝΗ
Γεωγραφία - Ιστορία - Ονομασία - Πληθυσμός
 
 
Η Μυρσίνη είναι χωριό της επαρχίας Σητείας, της ανατολικότερης επαρχίας στην Κρήτη. Βρίσκεται στο βόρειο οδικό άξονα Κρήτης, στο δρόμο Αγίου Νικολάου – Σητείας, 45 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και 23 χιλιόμετρα από τη Σητεία. Σε υψόμετρο 330μ και με δυτικό προσανατολισμό έχει θέα στον κόλπο του Μεραμπέλλου και σε υπέροχα ηλιοβασιλέματα.
Η περιφέρεια της Μυρσίνης στα βόρεια φτάνει μέχρι τη θάλασσα και στα δυτικά μέχρι το περιοδικό ρέμα Κυνοπόταμος που αποτελεί το σύνορο με την περιφέρεια του χωριού Τουρλωτή. Στα νότια και ανατολικά συνορεύει με την περιφέρεια του χωριού Μέσα Μουλιανά στις κορυφογραμμές των βουνών που χωρίζουν τα δυο χωριά, στα νότια – νοτιοανατολικά του Αγριλού (κορυφή 657μ.) και στα ανατολικά του Κάστελλου (κορυφή 498μ.).
 
Στην περιφέρεια της Μυρσίνης, σε διάφορες θέσεις, υπάρχουν κατάλοιπα της ανθρώπινης παρουσίας που χρονολογούνται από τη Μινωική εποχή (3000-1100π.Χ.) μέχρι και την Πρώιμη Γεωμετρική περίοδο (1100-900π.Χ.), ενώ ενδείξεις υπάρχουν για χρήση του χώρου κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους (67π.Χ-330μ.Χ.).
Στην τοποθεσία Άγιος Αντώνιος σώζεται ναός της Μεσοβυζαντινής εποχής (961-1204μ.Χ.) ή της πρώιμης Βενετοκρατίας (1204-1453μ.Χ.) δίπλα σε μεσαιωνικό πύργο. Μνεία της ύστερης Βενετοκρατίας (1453-1669μ.Χ.) διατηρείται στο ναό του Αγίου Γεωργίου, μέσα στον οικισμό της Μυρσίνης.
Μπορεί να υποτεθεί η συνέχεια της κατοίκησης στον Άγιο Αντώνιο, στον Άγιο Γεώργιο και άλλου και για τα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας, αφού τουλάχιστον από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, στην περιφέρεια της Μυρσίνης υπήρχαν επτά συνοικισμοί – μετόχια. Το χωριό με την ονομασία Μετόχια (Metochia) αναφέρεται σε γραπτές πηγές για πρώτη φορά στην απογραφή που έγινε κατά τη διάρκεια της αιγυπτιακής κατοχής το 1834 με 22 χριστιανικές και 2 μουσουλμανικές οικογένειες. Τα μετόχια - συνοικισμοί ήταν: ο Άγιος Γεώργιος ή Μαντράκι ή Ζερβουδιανά, η Αγία Μαρίνα, το Πέρα Μετόχι ή Τσαγκαριανό, ο Άγιος Αντώνιος, ο Κάστελλος, το Μανιαδιανό και ο Άη Γιάννης.
Μεμονωμένες κατοικίες υπήρχαν και σε άλλα σημεία, όπως στη θέση Πρίνος όπου κατοικούσε η οικογένεια Περβολακιανού ως το 1945, στη θέση Χαλινομούρι όπου κατοικούσε μέχρι το 1922 η οικογένεια Γ. Τσικαλάκη (Τσικαλογιώργη) και στη θέση Λαψανάρης όπου κατοικούσε η οικογένεια Δανδουλάκη (Νταντουλόπαπα).
Με το πέρασμα των χρόνων οι κάτοικοι των συνοικισμών συγκεντρώθηκαν στον Άγιο Γεώργιο και κάποια από τα μετόχια εγκαταλείφθηκαν εξ’ ολοκλήρου, όπως το Τσαγκαριανό, ενώ σε άλλα, ορισμένες οικογένειες διατήρησαν κάποια εγκατάσταση με περιστασιακή χρήση.
 
Οι επτά συνοικισμοί ήταν γνωστοί με το κοινό όνομα «Μετόχια» και αργότερα «Μετόχια Τουρλωτής». Το πιθανότερο είναι ότι δεν υπήρχε άμεση σχέση με την Τουρλωτή, αλλά επρόκειτο μόνο για γεωγραφικό προσδιορισμό. 
Ακόμα, είναι πιθανό το όνομα «Μετόχια» να απηχεί τη σύνδεση κάποιων συνοικισμών, ιδίως αυτών που έχουν εκκλησία στον πυρήνα τους, με μεγάλα μοναστήρια που είχαν ιδιόκτητες εκτάσεις στην περιοχή. Για τον Άγιο Γεώργιο, σημερινό ενοριακό ναό της Μυρσίνης, είναι γνωστό από τις εντοιχισμένες στο κτίσμα επιγραφές του 1635 και του 1831, ότι εκεί κατοικούσαν μοναχοί ή/ και υπήρχε κάποιο μοναστήρι τουλάχιστον από το 17ο αιώνα. 
Μετά το 1916 και όταν πια οι κάτοικοι είχαν ως επί το πλείστον συγκεντρωθεί στον Άγιο Γεώργιο, αποφασίστηκε από την κοινότητα, ύστερα από πρόταση του Χατζή Μανόλη Ζερβάκη, να δώσουν στο σχεδόν ενοποιημένο χωριό το όνομα «Μυρσίνη». Αφορμή για την ονομασία έδωσε μια τεράστια μυρτιά που υπήρχε στο δυτικό άκρο του χωριού, αλλά και το ότι ο θάμνος αυτός υπάρχει σε αφθονία σε διάφορα μέρη της περιφέρειας του χωριού όπως στον Άγιο Αντώνιο και τους Κοντομέρτους. Επίσημα δόθηκε το όνομα «Μυρσίνη» στο χωριό το 1928, οπότε αναγνωρίστηκε Κοινότητα. Αμέσως έγιναν εκλογές και πρώτος πρόεδρος του χωριού εκλέχτηκε ο Ιωάννης Μιχ. Τσιρακάκης.
 
ΑΠΟΓΡΑΦΕΣ – ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
1834: Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 το χωριό απογράφεται με την ονομασία Μετόχια (Metochia) με 22 χριστιανικές και 2 μουσουλμανικές οικογένειες. 
1881: Στην οθωμανική απογραφή του 1881 το χωριό απογράφεται με την ονομασία Μετόχια Τουρλωτής με 440 χριστιανούς κατοίκους και 7 μουσουλμάνους. 
1900: Στην απογραφή του 1900 το χωριό απογράφεται με την ονομασία Μετόχια Τουρλωτής με 358 χριστιανούς κατοίκους.
1920: Στην απογραφή του 1920 το χωριό απογράφεται με την ονομασία Μυρσίνη με 366 χριστιανούς κατοίκους.
1928: 339 κάτοικοι
1940: 402 κάτοικοι
1951: 343 κάτοικοι
1961: 317 κάτοικοι
1971: 277 κάτοικοι
1981: 261 κάτοικοι
1991: 196 κάτοικοι
2001: 193 κάτοικοι
 
 
 
 
Κάστελλος (συνοικισμός/μετόχια)
 
Ο συνοικισμός του Κάστελλου, που αποτελούσε ένα από τα «Μετόχια» της Μυρσίνης, βρίσκεται, σε απόσταση περίπου δυόμιση χιλιομέτρων βορειοανατολικά του σημερινού χωριού. Είναι σκαρφαλωμένος σε ύψωμα με υπέροχη θέα. Ορισμένα από τα καταλύματα του συνοικισμού διατηρούνται λόγω της περιστασιακής τους χρήσης. Οι κάτοικοι του συνοικισμού έπαιρναν νερό από μια φλέγα νερού που βρίσκεται διακόσια μέτρα ψηλότερα από το συνοικισμό.
Σύμφωνα με το Ν. Γαρεφαλάκη στον Κάστελλο κατοίκησαν στις πρώτες δεκαετίες του 1800 οι τρεις κόρες του κρυφοχριστιανού Μπραΐμη, αφού κληρονόμησαν μέρος της περιουσίας του πατέρα τους. Από αυτές η Καλή παντρεύτηκε κάποιον Σκαρβελάκη από τα Έξω Μουλιανά και έμεινε μόνιμα εκεί. Μόνιμα κατοίκησε στον Κάστελλο και η αδερφή της η Ανεζίνα, που δεν παντεύτηκε. Η τρίτη αδερφή τους Μαρία παντρεύτηκε στον Άγιο Στέφανο. Από τους κατοίκους του Κάστελλου ήταν και οι Περβολακιανοί, οι Λιγοψυχάκηδες και κάποιοι Μανιαδάκηδες.

Μανιαδιανό (συνοικισμός/μετόχια)
 
Ο μικρός συνοικισμός Μανιαδιανό βρίσκεται σε απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου ανατολικά του σημερινού χωριού, δίπλα στο βόρειο οδικό άξονα. Οι κάτοικοι του μετοχιού έπαιρναν νερό από την τοποθεσία "Καλάμι", 500μ. περόπου νότια του συνοικισμού, όπου υπάρχει ακόμα μια μικρή φλέγα.
Κατά την παράδοση ο συνοικισμός δημιουργήθηκε από κάποιο δούλο του κρυπτοχριστιανού Μπραΐμη, του οποίου αν και δεν είναι γνωστό το όνομά του καταγόταν μάλλον από τη Μάνη. Αυτός έκτισε το σπιτάκι του στην τοποθεσία που πήρε ύστερα και το όνομα καταγωγής του Μανιαδιανό. Από αυτόν λέγεται πως κατάγονται οι Μανιαδιάκηδες της Μυρσίνης, ενώ στο Μανιαδιανό κάθονταν και μερικοί από τους Σκαρβελάκηδες. Σήμερα μένει σχεδόν μόνιμα εκεί η Κουμούνα (Σκαρβελάκης). 
 
 
 
ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ
 
Η περιφέρεια της Μυρσίνης βρισκόταν κατά τη μινωική εποχή (3000-1100π.Χ) στην επικράτεια της σπουδαίας μινωικής πόλης του Μόχλου. Οι άνθρωποι την εποχή εκείνη καλλιεργούσαν την περιοχή αυτή, και είχαν ποικίλες εγκαταστάσεις σε διάφορα σημεία (αγροκτήματα, νεκροταφεία κλπ). 
 

ΟΙΚΙΣΜΟΣ και ΤΑΦΟΙ στα ΛΕΝΙΚΑ – ΚΑΣΤΕΛΛΟΣ
Στη θέση Λενικά έχουν εντοπιστεί οικοδομικά λείψανα σπιτιών και τάφοι που χρονολογούνται στην Υστερομινωική ΙΙΙ και Πρωτογεωμετρική περίοδο (1400-900π.Χ.). Πρόκειται για κυρηγμένο αρχαιολογικό χώρο (ΦΕΚ 699/Β/26.5.1976 (4) - ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Α/Φ31/24456/1834 π.έ.).
 

ΜΙΝΩΙΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ στην ΑΣΠΡΟΠΗΛΙΑ
Στη θέση Ασπροπηλιά, δίπλα και κάτω ακριβώς από το ναό της Ανάληψης, ο αρχαιολόγος Νικόλαος Πλάτων τη δεκαετία του 1960 ανέσκαψε ένα προϊστορικό νεκροταφείο αποτελούμενο από δώδεκα θαλαμοειδείς τάφους, σκαμμένους στο βράχο. Οι δύο από αυτούς ήταν εντελώς κατεστραμμένοι, ενώ κάποιοι βρέθηκαν άθικτοι. Οι τάφοι περιείχαν πήλινες σαρκοφάγους, σιδερένια όπλα, εργαλεία καθώς και πολλών ειδών και σχημάτων χρηστικά και τελετουργικά σκεύη. Το σύνολο των ευρημάτων χρονολογούνται από την Υστερομινωική ΙΙΙ έως και την Πρωτογεωμετρική περίοδο (1400-900π.Χ.).
Η αρχαιολόγος Αθανασία Κάντα το 1980 μελέτησε τα ευρήματα της ανασκαφής και ανέλυσε την κεραμική που συνίσταται σε κανάτες, κύπελα, ρυτά, αμφορείς, κρατήρες, καλάθους κ.α., ενώ αναφέρει σαν αξιόλογο μεμονωμένο εύρημα ένα γυναικείο ειδώλιο με κωδωνόσχημη φούστα και υψωμένα χέρια που εκτίθεται με πλήθος άλλων ευρημάτων της Ασπροπηλιάς στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Αγίου Νικολάου.
 
ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΘΟΛΩΤΟΣ ΤΑΦΟΣ στα ΓΑΛΑΝΑ ΧΑΡΑΚΙΑ
Στη θέση Γαλανά Χαράκια, ακριβώς δίπλα στο δρόμο Μυρσίνη-Λιναρές, γύρω στο 1960, ο αρχαιολόγος Νικόλαος Πλάτων, με τη βοήθεια των τελειόφοιτων τότε φοιτητών Γιάννη Σακελλαράκη και Έφη Σαπουνά, ανέσκαψε ένα κυκλικό θολωτό τάφο της τελευταίας προανακτορικής φάσης του μινωικού πολιτισμού (2300-1900π.Χ.).
Ο θολωτός τάφος είχε εσωτερική διάμετρο 4.70 μέτρα και τα τοιχώματά του πάχος 1.20 μέτρα. Αν και τμήμα της βόρειας πλευράς του είχε καταστραφεί, η υπόλοιπη κατασκευή σωζοταν τότε σε ικανό ύψος ώστε να διακρίνεται η εκφορά των λίθων που σχημάτιζε το θόλο. Το κυκλικό κτίσμα είχε είσοδο στα βορειοανατολικά, της οποίας σωζόνταν μία παραστάδα.
Ο τάφος περιείχε περισσότερες από εξήντα ταφές. Οι νεκροί ήταν τοποθετημένοι σε ταφικά πιθάρια, σαρκοφάγους, σε αβαθείς λάκκους ή και απλώς στα δάπεδο του τύμβου. Οι περισσότεροι συνοδεύονταν από κάποια πήλινα ή λίθινα αντικείμενα. Κατά την ανασκαφή συλλέχθηκαν συνολικά εικοσιπέντε λάρνακες και πίθοι, καθώς και αγγεία της Πρωτομινωικής ΙΙΙ και Μεσομινωική Ι περιόδου (2300-1900π.Χ.) όπως πρόχοι (κανάτες), λεκάνες, κύπελα κ.α.
Ήταν ο πρώτος τάφος αυτού του τύπου στην Ανατολική Κρήτη, ο οποίος απαντά κυρίως στη Μεσσαρά, στη νότια κεντρική Κρήτη. Σήμερα στο χώρο διακρίνεται τμήμα της κυκλικής κατασκευής με χαμηλό σχετικά σωζόμενο ύψος.

ΜΙΝΩΙΚΟ ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ και ΤΑΦΟΙ στο ΧΑΛΙΝΟΜΟΥΡΙ
Στη θέση Χαλινομούρι, που πρόκειται για φυσικά οχυρωμένη τοποθεσία δίπλα στη θάλασσα, έχουν εντοπιστεί ένα αγροτόσπιτο και συστάδα τάφων της Υστερομινωικής εποχής (1600-1100π.Χ.). Οι τάφοι αποκαλύφθηκαν σε σύντομη ανασκαφή τη δεκαετία του 1940 και από το εσωτερικό τους συλλέχθηκαν αγγεία και όπλα. Η αγροτική εγκατάσταση ανασκάφτηκε συστηματικά τη δεκαετία του 1990. Πρόκειται για μια οικία έξι δωματίων όπου εκτός των άλλων γινόταν αποθήκευση αγροτικών προϊόντων σε μεγάλα πιθάρια.

ΜΙΝΩΙΚΟ ΚΤΙΣΜΑ στην ΠΑΛΙΑ ΒΑΡΔΙΑ
Στη θέση Παλιά Βάρδια, κοντά στον πύργο και το ναό του Αγίου Αντωνίου, ο αρχαιολόγος Νικόλαος Πλάτων τη δεκαετία του 1950 εντόπισε οικοδόμημα της μινωικής εποχής διαστάσεων 9 x 14μ. το οποίο μέχρι σήμερα παραμένει αδιερεύνητο.

ΡΩΜΑΪΚΟ ΚΤΙΣΜΑ στα ΑΝΤΡΑ
Στη θέση Αντράς ο αρχαιολόγος Νικόλαος Πλάτων τη δεκαετία του 1950 εντόπισε οικοδόμημα της ρωμαϊκής εποχής. 
http://prosym.gr/
 
Αγία Παρασκευή
Αγία Παρασκευή 3395 hits
Ο ναός της Αγίας Παρασκευής αποτελεί τον κοιμητηριακό ναό της Μυρσίνης, εορτάζει στις 26 Ιουλίου και βρίσκεται ανατολικά του σημερινού χωριού, δίπλα στο βόρειο οδικό άξονα. Πρόκειται για ένα μονόχωρο καμαροσκέπαστο ναό με δυτική είσοδο που δεσπόζει στο υψηλότερο των τριών επιπέδων του νεκροταφείου. Αν και δεν είναι γνωστή η χρονολογία ανέγερσης του ναού, ο χώρος γύρω από το ναό άρχισε να χρησιμοποιείται ως νεκροταφείο της Μυρσίνης το 1910. Μέχρι τότε η ταφή των νεκρών γινόταν μέσα και γύρω από τους ναούς του εκάστοτε συνοικισμού.
Άγιος Αντώνιος
Άγιος Αντώνιος 2745 hits
Ο Άγιος Αντώνιος είναι τοποθεσία ενάμιση χιλιόμετρο βόρεια του σημερινού χωριού Μυρσίνη. Δεν είναι γνωστό πότε χτίστηκε εδώ ο αρχικός ναός του Αγίου Αντωνίου, ούτε πότε ανεγέρθηκε ο πύργος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε αυτό το χώρο υπήρχε για πολλά χρόνια ένας συνοικισμός, το μετόχι του Αγίου Αντωνίου, με το ναό του, τα σπιτάκια του, τον πύργο, το νερό στη φλέγα κάτω από το σημερινό δρόμο και τη φυσική ομορφιά του.
Ναός του Αγίου Αντωνίου
Η οικοδόμηση του αρχικού ναού ανάγεται με επιφύλαξη στη Βυζαντινή εποχή. Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής αλλά και περιηγητών, ο ναός ήταν γεμάτος τοιχογραφίες που απεικόνιζαν αγίους και ευαγγελικά γεγονότα. Σε μια τοιχογραφία οι ντόπιοι είχαν αναγνώσει «Αλέξιος Κομνηνός Αυτοκράτωρ Κωνσταντινουπόλεως». Με την κατάρρευση του πύργου το 1918, ο ναός στο μεγαλύτερο μέρος του γκρεμίστηκε αλλά πολύ γρήγορα, το 1920, ξαναχτίστηκε στη σημερινή μορφή του. 
Στο βόρειο τοίχο στο εσωτερικό του ναού σώζεται το χάραγμα «Βιτζεντζο Κορνάρος 1677». Ο προσκυνητής του Αγίου Αντωνίου που θέλησε να αφήσει μνημόνιο της επίσκεψής του στο ναό δεν είναι ο ποιητής του Ερωτόκριτου. Το πιθανότερο είναι πως πρόκειται για έναν από τους απογόνους της εξελληνισμένης βενετσιάνικης οικογένειας αρχόντων που έδρασε στη Σητεία τα χρόνια της Βενετοκρατίας. (Ο ποιητής του Ερωτόκριτου Βιτσέντζος Κορνάρος γεννήθηκε στην Τραπεζόντα Σητείας το 1553, έζησε στη Σητεία μέχρι το 1580 και αργότερα εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο όπου και πέθανε το 1613.)
Πύργος στον Άγιο Αντώνιο
Η οικοδόμηση του πύργου ανάγεται στα χρόνια της Βενετοκρατίας. Είναι πιθανό να ανεγέρθηκε ως οχυρή κατοικία – πυργόσπιτο, κάτι το οποίο συνηθιζόταν μετά το 15ο αιώνα από αρχοντικές οικογένειες που ζούσαν στην ύπαιθρο. Ταυτόχρονα μπορεί να χτίστηκε και για λόγους φρούρησης της περιοχής, λόγω των συχνών πειρατικών και τούρκικων επιδρομών.
Σε κάθε περίπτωση, οι κάτοικοι του πύργου μπορούσαν από ψηλά και με ασφάλεια -λόγω των επάλξεων- να εποπτεύσουν σε μεγάλη απόσταση ξηρά και θάλασσα. Ακόμα, σε περίπτωση επιδρομής μπορούσαν να αμυνθούν μέσα από το συμπαγή όγκο του πύργου με τα μικρά ανοίγματα και να προστατευτούν για κάποιο διάστημα λόγω της αυτονομίας του οικοδομήματος με τους δυο ορόφους και τη μεγάλη αποθήκη.
Κατά την επανάσταση ενάντια στους Οθωμανούς του 1897, οι ντόπιοι φοβήθηκαν μήπως οι Τούρκοι καταλάβουν και εκμεταλλευτούν το πύργο και για αυτό προσπάθησαν να τον κατεδαφίσουν με δυναμίτες. Ο πύργος υπέστη σοβαρές ρωγμές και σε μια μεγάλη κακοκαιρία του 1918 ένα μεγάλο τμήμα του κατέρρευσε γκρεμίζοντας εν μέρει και το ναό του Αγίου Αντωνίου. Τη δεκαετία του 1990 ο πύργος αναστηλώθηκε -αν και εκκρεμεί ακόμα η συμπλήρωση των σοβάδων- και έκτοτε είναι επισκέψιμος. Αν είναι ανοιχτός, ανεβείτε· Αξίζει!
Πύργος Κορνάρου
Πύργος Κορνάρου 2717 hits
Ο Άγιος Αντώνιος είναι τοποθεσία ενάμιση χιλιόμετρο βόρεια του σημερινού χωριού Μυρσίνη. Δεν είναι γνωστό πότε χτίστηκε εδώ ο αρχικός ναός του Αγίου Αντωνίου, ούτε πότε ανεγέρθηκε ο πύργος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε αυτό το χώρο υπήρχε για πολλά χρόνια ένας συνοικισμός, το μετόχι του Αγίου Αντωνίου, με το ναό του, τα σπιτάκια του, τον πύργο, το νερό στη φλέγα κάτω από το σημερινό δρόμο και τη φυσική ομορφιά του.
Ναός του Αγίου Αντωνίου
Η οικοδόμηση του αρχικού ναού ανάγεται με επιφύλαξη στη Βυζαντινή εποχή. Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής αλλά και περιηγητών, ο ναός ήταν γεμάτος τοιχογραφίες που απεικόνιζαν αγίους και ευαγγελικά γεγονότα. Σε μια τοιχογραφία οι ντόπιοι είχαν αναγνώσει «Αλέξιος Κομνηνός Αυτοκράτωρ Κωνσταντινουπόλεως». Με την κατάρρευση του πύργου το 1918, ο ναός στο μεγαλύτερο μέρος του γκρεμίστηκε αλλά πολύ γρήγορα, το 1920, ξαναχτίστηκε στη σημερινή μορφή του. 
Στο βόρειο τοίχο στο εσωτερικό του ναού σώζεται το χάραγμα «Βιτζεντζο Κορνάρος 1677». Ο προσκυνητής του Αγίου Αντωνίου που θέλησε να αφήσει μνημόνιο της επίσκεψής του στο ναό δεν είναι ο ποιητής του Ερωτόκριτου. Το πιθανότερο είναι πως πρόκειται για έναν από τους απογόνους της εξελληνισμένης βενετσιάνικης οικογένειας αρχόντων που έδρασε στη Σητεία τα χρόνια της Βενετοκρατίας. (Ο ποιητής του Ερωτόκριτου Βιτσέντζος Κορνάρος γεννήθηκε στην Τραπεζόντα Σητείας το 1553, έζησε στη Σητεία μέχρι το 1580 και αργότερα εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο όπου και πέθανε το 1613.)
Πύργος στον Άγιο Αντώνιο
Η οικοδόμηση του πύργου ανάγεται στα χρόνια της Βενετοκρατίας. Είναι πιθανό να ανεγέρθηκε ως οχυρή κατοικία – πυργόσπιτο, κάτι το οποίο συνηθιζόταν μετά το 15ο αιώνα από αρχοντικές οικογένειες που ζούσαν στην ύπαιθρο. Ταυτόχρονα μπορεί να χτίστηκε και για λόγους φρούρησης της περιοχής, λόγω των συχνών πειρατικών και τούρκικων επιδρομών.
Σε κάθε περίπτωση, οι κάτοικοι του πύργου μπορούσαν από ψηλά και με ασφάλεια -λόγω των επάλξεων- να εποπτεύσουν σε μεγάλη απόσταση ξηρά και θάλασσα. Ακόμα, σε περίπτωση επιδρομής μπορούσαν να αμυνθούν μέσα από το συμπαγή όγκο του πύργου με τα μικρά ανοίγματα και να προστατευτούν για κάποιο διάστημα λόγω της αυτονομίας του οικοδομήματος με τους δυο ορόφους και τη μεγάλη αποθήκη.
Κατά την επανάσταση ενάντια στους Οθωμανούς του 1897, οι ντόπιοι φοβήθηκαν μήπως οι Τούρκοι καταλάβουν και εκμεταλλευτούν το πύργο και για αυτό προσπάθησαν να τον κατεδαφίσουν με δυναμίτες. Ο πύργος υπέστη σοβαρές ρωγμές και σε μια μεγάλη κακοκαιρία του 1918 ένα μεγάλο τμήμα του κατέρρευσε γκρεμίζοντας εν μέρει και το ναό του Αγίου Αντωνίου. Τη δεκαετία του 1990 ο πύργος αναστηλώθηκε -αν και εκκρεμεί ακόμα η συμπλήρωση των σοβάδων- και έκτοτε είναι επισκέψιμος. Αν είναι ανοιχτός, ανεβείτε· Αξίζει!
Ανάληψη
Ανάληψη 2694 hits
Στη θέση Ασπροπηλιά σε ένα χαμηλό αλλά εξέχοντα λόφο βρίσκεται ο μικρός καμαροσκέπαστος ναός που είναι αφιερωμένος στην Ανάληψη του Σωτήρα Χριστού. Ο ναός οικοδομήθηκε στο διάστημα 1960-1962, σύμφωνα με την απόφαση που έλαβε το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο της Μυρσίνης το 1960 (πράξη 5/21-3-60) ικανοποιώντας την παλιά επιθυμία του ιερέα της Μυρσίνης Μιχ. Ζερβάκη. Το χώρο παραχώρησε η Πιπίνα σύζυγος Γ. Καραγιαννάκη και το σχέδιο εκπόνησε ο μηχανικός Νίκος Βουράκης. Τα εγκαίνια του ναού έγιναν το 1962. Οι εικόνες που κοσμούν το εσωτερικό είναι έργα του ζωγράφου Σαριδάκη.
Κάθε χρόνο την ημέρα της Αναλήψεως (την Πέμπτη, σαράντα ημέρες μετά το Πάσχα), μετά τη Θ. Λειτουργία γίνεται μεγάλο πανηγύρι στο προαύλιο του ναού με βιολιά, χορούς και φαγητό.
Στην Ασπροπηλιά, πολύ πριν φτιαχτεί ο ναός, υπήρχαν μερικά σπίτια - μετόχια που είναι και σήμερα ορατά γύρω από το λόφο. Σε αυτά φαίνεται πως ζούσαν απομονωμένοι οι άνθρωποι που έπασχαν από λοιμώδεις ασθένειες. Για κάποιον από αυτούς είναι γνωστό ότι τάφηκε στο γειτονικό ναό του Αγίου Δημητρίου.
Η τοποθεσία Ασπροπηλιά είναι ακόμα γνωστή για το μινωικό νεκροταφείο που ανασκάφηκε τη δεκαετία του 1960 φέρνοντας στο φως πλούσια ευρήματα.
Λιναρές
Λιναρές 2692 hits
Λιναρές λέγεται η τοποθεσία δύο χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το σημερινό χωριό, κοντά στη θάλασσα, στο τελευταίο τμήμα του περιοδικού ρέματος Κυνοπόταμος, όπου σήμερα καλλιεργούνται κηπευτικά. Μέσα στον Κυνοπόταμο, ο οποίος χωρίζει την περιφέρεια της Μυρσίνης από αυτήν της Τουρλωτής, λέγεται ότι υπήρχαν παλαιότερα συνολικά δεκαεπτά νερόμυλοι στους οποίους αλέθαν οι ντόπιοι τα άφθονα σιτηρά που παρήγαγαν. Οι νερόμυλοι, όσοι από αυτούς δεν έχουν καταστραφεί, είναι καλά κρυμμένοι μέσα στο δασωμένο ρέμα, εκτός από δυο που είναι σήμερα ορατοί στην περιοχή Λιναρές.
Άγιος Δημήτριος
Άγιος Δημήτριος 2668 hits
Ο ναός του Αγίου Δημητρίου βρίσκεται περίπου δυο χιλιόμετρα βόρεια-βορειοδυτικά από το σημερινό χωριό, κοντά στη θάλασσα, στην τοποθεσία «Λιναρές» και εορτάζει στις 26 Οκτωβρίου. Πρόκειται για ένα μονόχωρο καμαροσκέπαστο ναό με δυτική είσοδο, του οποίου η χρονολογία ανέγερσης δεν είναι γνωστή. Πληροφορίες υπάρχουν για διάφορες εργασίες επισκευής και ανακαίνισής του που πραγματοποιήθηκαν το 1947, το 1965 και το 1987 οπότε και προστέθηκε στο βόρειο τοίχο ένα υπόστεγο ίσου μήκους με τον κυρίως ναό. Στο ναό ανήκουν οι εικόνες: Θεοτόκος (19ος αιώνας;) και Άγιος Δημήτριος (1843).
Παλαιότερα γύρω από το ναό ήταν διακριτά ίχνη ταφών, ένδειξη κατοίκησης στην ευρύτερη περιοχή. Στον Άγιο Δημήτριο είχε ταφεί ο Κ.Μακρινάκης που επειδή ήταν φυματικός τον είχαν απομονώσει, μαζί με άλλους που έπασχαν από λοιμώδεις ασθένειες, στην γειτονική τοποθεσία «Ασπροπηλιά». Δεν αποκλείεται λοιπόν ο ναός να λειτουργούταν από τους από τους απομονωμένους ασθενείς κατοίκους της γειτονικής τοποθεσίας, οι οποίοι θάβονταν στον Άγιο Δημήτριο.
 
http://prosym.gr/