Νομός: Δωδεκανήσου
Λέβιθα
Το όνομα Λέβιθα προέρχεται από το αρχαίο όνομα Λέβινθος, που θεωρείται προελληνικό.
Τα Λέβιθα είναι ένα νησί με επιφάνεια 9,5 τ. χλμ. που απέχει 17,5 ναυτικά μίλια από την Πάτμο, 18 από τη Λέρο και 19 από την Κάλυμνο.
Ανήκει στα Δωδεκάνησα κι ακόμα στέκει η Καζάρμα, το ιταλικό διοικητήριο του νησιού για τη στέγαση της μόνιμης φρουράς κατά τη διάρκεια της κατοχής των νησιών από τούς Ιταλούς. Κάπου εδώ, ανάμεσα σε Λέβιθα και Κάλυμνο πνίγηκε ο Ικαρος, λέει η Μυθολογία. Η σκαπάνη όμως των αρχαιολόγων έφερε στην επιφάνεια λείψανα αρχαίων τειχών, απόδειξη πως η αρχαία Λέβινθος κατοικούνταν.
Τα Λέβιθα υπήρξαν και καταφύγιο των πειρατών Γαβαλά και Σιγάλα.
Το μικρό λιμανάκι του, αποτελεί σήμερα αραξοβόλι για τα ιστιοπλοϊκά, στο πέρασμά τους από τις Κυκλάδες στα Δωδεκάνησα και αντίστροφα.
Το νησί κατοικείται από μία μόνο οικογένεια εδώ και 250 χρόνια. Η οικογένεια συντηρεί τον μοναδικό οικισμό του μικρού νησιού.
Στο νησί υπήρχε ένας πέτρινος φάρος στην ανατολική πλευρά του νησιού, κανα δίωρο περπάτημα σε κοφτερά βράχια. Τον φάρο είχε μια γαλλική εταιρεία από το 1890 μέχρι το 1942 που έγινε ο πόλεμος. Μετά, ο φάρος καταστράφηκε. Σήμερα, υπάρχει μόνο το φανάρι.
Η Λέβιθα είναι ενταγμένη στο Δίκτυο Natura 2000 μαζί με την βόρεια Αμοργό και την νησίδα Κίναρο.
Μέρη κοντινά με Λέβιθα
Η Κίναρος είναι νησίδα των Δωδεκανήσων που βρίσκεται στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Κυκλάδων και Δωδεκανήσων, δυτικά της Καλύμνου και της Λέρου και ανατολικά της Αμοργού. Είναι το δεύτερο δυτικότερο νησί τωνΔωδεκανήσων μετά την Αστυπάλαια. Έχει έκταση 4,5 τ.χλμ. . Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λέρου. Στην ψηλότερη κορυφή (296 μ.) του νησιού έχουν έρθει στο φως ευρήματα που μαρτυρούν ανθρώπινη παρουσία από την αρχαία εποχή.
Η Κίναρος είναι ενταγμένη στο Δίκτυο Natura 2000 μαζί με το βόρειο τμήμα της Αμοργού και την γειτονική της Λέβιθα. Αποτελεί επίσης σημαντική περιοχή προστασίας πουλιών, καθώς το νησί αποτελεί τόπο αναπαραγωγής του Αιγαιόγλαρου και του Μαυροπετρίτη
Στην κορυφή του νησιού έχουν εντοπιστεί αρχαιολογικά κατάλοιπα που μαρτυρούν οικιστική δραστηριότητα. Πιθανότατα υπήρξε μικρός οικισμός στο νησί κατά την περίοδο της ακμής της Κοινοπολιτείας της Αμοργού (Μινώα, Αρκεσίνη, Αιγιάλη)
