Your Position:
Unknown
Ανεβάστε φωτογραφίες από
Κοιμήσεως της Θεοτόκου και μοιραστείτε τις μαζί μας!
Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Νομός: Λασιθίου
Διεύθυνση:
Προτείνετε
Τηλέφωνο:
Προτείνετε
Η γνώμη σας
Αν θέλετε να μας πείτε την άποψη σας γι αυτήν την τοποθεσία, θα σας παρακαλούσαμε να γράψετε ένα σχόλιο.
Σχολιάστε:
Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Δυο χιλιόμετρα ανατολικά των Πεύκων πάνω στο δρόμο προς Λιθίνες βρίσκεται ο Ναός η Κοίμηση της Παναγίας. Αναφέρεται μονύδριο που χτίστηκε από υζαντινούς τους χρόνους της κυριαρχίας τους (961-1204). Ήταν μετόχι της Μονής της Κερά Παναγιάς στα Πηλλαλήματα. Καταστράφηκε όπως και η Μονή, από Τούρκους επιδρομείς το 1471 μαζί με το ένα χιλιόμετρο ανατολικότερα μονύδριο της Αγίας Παρασκευής. Ο Ναός της Παναγίας ξαναχτίστηκε άγνωστο από ποιους και πότε. Καταστράφηκε και πάλι τους χρόνους των Τούρκων από άγνωστη αιτία. Λέγεται ότι Τούρκοι της Δάφνης που έβοσκαν γύρω απ’ αυτόν τα κοπάδια τους, δεν επέτρεπαν την συντήρηση και τη λειτουργία του Ναού. Το 1935 ξανά ανακαινίστηκε από τη Μαρία Σαντιμπαντάκη από το χωριό Κατσιδόνι της Σητείας. Τα εγκαίνια του έγιναν τον ίδιο χρόνο.
Πηγή:
«Πεύκοι “Τόπος και Ιστορία”», Γεωργίου Θ. Καναβάκη (Καναβογιώργη), Έκδοση Κοινότητας Πεύκων, Ιούλιος – Αύγουστος 1994
Μέρη κοντινά με Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Βόρεια του χωριού πάνω στην κορυφή του βουνού είναι χτισμένο το μικρό εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού και λίγο έξω ανατολικά από το χωριό πάνω στο δρόμο το δεύτερο εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα. Και τα δύο χτίστηκαν στη δεκαετία του 1880-90 από τον Σταύρο Κασσωτάκη, ο οποίος αναφέρεται ως Κασωτοσταυρής.
Η θέση του Ναού του Τιμίου Σταυρού προσφέρει θέα που αφοπλίζει τον επισκέπτη καθώς απλώνεται στα “πόδια” του το χωριό των Πεύκων, οι λαγκάδες και στο τελείωμα του τοπίου ο Μακρύ Γιαλός και το απέραντο Λιβυκό Πέλαγος.
Πηγή:
«Πεύκοι “Τόπος και Ιστορία”», Γεωργίου Θ. Καναβάκη (Καναβογιώργη), Έκδοση Κοινότητας Πεύκων, Ιούλιος – Αύγουστος 1994
Παναγία η Ευαγγελίστρια
Είναι πρωτοχριστιανικός Ναός, 100 περίπου μέτρα Ν.Α. του χωριού, καταστράφηκε από τους Σαρακηνούς πρώτα το 823 και στη συνέχεια δύο φορές από την επιδρομή των Τούρκων το 1471 και τους χρόνος που έκαναν κατάληψη της Κρήτης. Ακόμα λέγεται ότι καταστράφηκε από σεισμό το 1612. η πρώτη αναστήλωση λέγεται έγινε από τους Βυζαντινούς αποίκους του χωριού. Για τις καταστροφές από τους Τούρκους δεν είναι γνωστό πότε και από ποιους ανακαινίστηκε, ίσως από τους απιζήσαντες κατοίκους. Η ανακαίνισή του από την καταστροφή του σεισμού λέγεται ότι έγινε από μια γυναίκα που η παράδοση την αναφέρει με το όνομα «Μαρία». Την σκότωσαν οι Τούρκοι όταν έκαναν την τελευταία τους καταστροφή. Είναι θαμμένη μέσα στο Ναό σε τάφο κάτω από το τοξοειδές θόλωμα που η ίδια είχε φτιάξει.
Για αυτή τη γυναίκα λέγεται ότι ήταν πολύ πλούσια και πολύ αγαθοεργής αλλα οικογένεια ε αυτήν δεν αναφέρεται. Λένε ότι είχε το σπίτι της 500 περίπου μέτρα Ν.Α. του Ναού σε εξοχική θέση κάτω από το γκρεμό που τρέχει νερό. Γαστριά και ίχνη από τα ερείπια του σπιτιού της φαίνονται ακόμα.
Πηγή:
«Πεύκοι “Τόπος και Ιστορία”», Γεωργίου Θ. Καναβάκη (Καναβογιώργη), Έκδοση Κοινότητας Πεύκων, Ιούλιος – Αύγουστος 1994
Απολούστρες
Η σπηλιά “Απολούστρες” βρίσκεται βόρεια των Πεύκων σε απόσταση 2,5 χιλ., είναι και αυτή Λατσίδα με βάθος 15-20 μ. Μια μεγάλη στοά (60x15)με την εντελώς αθέατη είσοδο της υπήρξε το ασφαλέστερο καταφύγιο των γύρω χωριών.
Μέσα σε αυτή το 1930 επισκέπτες βρήκαν χάλκινα νομίσματα και πάνω σε αυτά υπήρχε όπως λέγεται, κεφαλή άνδρα και κυκλικά ήταν γραμμένο το όνομα «Μάρκος Αυρήλιος».
Αυτοκινητόδρομος φτάνει 150 μέτρα έξω από τη σπηλιά και η είσοδος σε αυτή είναι σχεδόν άνετη.
Οι δύο άνω σπηλιές ήταν το καταφύγιο των κατοίκων των γύρω χωριών όταν κινδύνευαν από επιδρομές, πειρατείες και διωγμούς. Μέσα σε αυτές σώθηκε πολύς κόσμος λένε οι διηγήσεις των κατοίκων του τόπου.
Και οι δύο σπηλιές στερούνται φωτισμού, οι επισκέπτες πρέπει να έχουν μαζί τους τα αναγκαία για αυτούς φωτιστικά μέσα. Γίνεται σκέψη και ίσως σύντομα ηλεκτροδοτηθεί το σπήλαιο του Βρέικου.
Πηγή:
«Πεύκοι “Τόπος και Ιστορία”», Γεωργίου Θ. Καναβάκη (Καναβογιώργη), Έκδοση Κοινότητας Πεύκων, Ιούλιος – Αύγουστος 1994
Το χωριό των Πεύκων είναι χτισμένο σε υψόμετρο 420 περίπου μέτρων σε μια πλαγιά των βουνών που όλα μαζί βόρεια του χωριού αποτελούν μια οροσειρά με τ’ όνομα της πιο ψηλής βουνοκορφής τους, τη «Ρομανάτη», είναι βραχώδη κατά το μεγαλύτερο μέρος τους, έχουν μεγάλη γραφικότητα και πάνω σ’ αυτά αναπτύσσεται η κτηνοτροφία.
Πάνω από το χωριό είναι το βουνό Αφέντης Σταυρός στην κορυφή του οποίου δεσπόζει το μικρό ομώνυμο εκκλησάκι του. Νότια του χωριού η περιοχή είναι ορεινή κυρίως όμως από χωματόβουνα που στα περισσότερα καλλιεργείται η ελιά μαζί με άλλες καλλιέργειες. Μεγάλο μέρος της περιοχής καλύπτεται από δάση με πεύκα, άγριες χαρουπιές, ελιές, πρίνους, σκοίνους και πολλά άλλα δασικά φυτά. Νοτιότερα είναι ο κάμπος του χωριού όπου καλλιεργούνται ελιές, αμπέλια, πιο πολύ όμως προϊόντα θερμοκηπίου.
Η περιοχή των Πεύκων έχει έκταση σαράντα χιλιάδες περίπου στρέμματα, βρίσκεται στα Ν.Δ. της επαρχίας Σητείας και απέχει από την πόλη της 35 χιλιόμετρα, και από την Ιεράπετρα 30 ανατολικά της. Συνορεύει από βορά με την Κοινότητα των Κρυών ενώ από το νότο έχει τη θάλασσα του Λιβυκού με τις γραφικές παραλίες της Ανάληψης, του Μακρύ Γιαλού, του Διασκαρίου και της Λαγκάδας σε απόσταση 7 χιλιομέτρων. Από δυτικά έχει τον Άγιο Στέφανο και από ανατολικά τις Λιθίνες, χωριά επίσης του Δήμου Μακρύ Γιαλού.
Πηγή:
«Πεύκοι “Τόπος και Ιστορία”», Γεωργίου Θ. Καναβάκη (Καναβογιώργη), Έκδοση Κοινότητας Πεύκων, Ιούλιος – Αύγουστος 1994
Το λαογραφικό μουσείο υλοποιήθηκε ύστερα από πρόταση του κ. Μιχάλη Μιχαηλίδη και Νικόλαο Λατζανάκη του Ιωάννη, και διεκπεραιώθηκε υπό την προεδρία της κα. Κούλας Αγγελάκη.
Στην διεκπεραίωση και διοργάνωση του λαογραφικού μουσείο βοήθησαν τοπικοί και νομαρχιακοί φορείς, καθώς και οι κάτοικοι του χωριού, προσφέροντας ο καθένας ξεχωριστά κειμήλια των προγόνων τους έχοντας μεγάλη αξία για αυτούς.
Στο μουσείο μας μπορείτε να δείτε αντικείμενα που χρησίμευαν στην καθημερινή ζωή των κατοίκων της τότε εποχής. Μερικά από αυτά είναι: είδη οικιακής χρήσεως, υφαντά, αργαλειός, γεωργικά εργαλεία, μηχανή γνεσίματος λυχναριού, εργαλεία χειρονακτικών εργασιών, πατητήρι για τα σταφύλια, πιθάρια, κεροστάτη και πολλά άλλα.
Το μουσείο λειτουργεί καθημερινά από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο από τις 9 το πρωί έως τις 2 το μεσημέρι.
Τηλέφωνο πληροφοριών 28430-51255.
Βρέικο
Η σπηλιά του Βρέικου βρίσκεται σε απόσταση δύο περίπου χιλιόμετρων Β.Α. του χωριού και βόρεια ευθεία από την Παναγία του Κακόσκαλου. Είναι Σπηλιά και Λατσίδα (Βάραθρον), το γνωστό βάθος είναι 25-30 μέτρα, χωρίζεται σε τρία μέρη, η είσοδος ένα πλάτωμα σαν αλώνι που σε αυτό υπάρχει σκάλα τεσσάρων μέτρων που κάνει την είσοδο και την έξοδο άνετη, μια συκιά φυτρώνει σε αυτό το μέρος, φθάνει στην κορυφή και με τα κλαδιά της καλύπτει μεγάλη στοά που προχωράει σε μήκος 60-70 μέτρα. Στην είσοδο αλλά κυρίως τέρμα στο βάθος διακρίνονται τα ίχνη νεολιθικής εποχής.
Νότια από την είσοδο είναι η Λατσίδα, στο βάθος της υπάρχει νερό, όμως τους φθινοπωρινούς μήνες στερεύει λόγω των παρατεταμένων ανομβριών. Στο μέρος αυτό της σπηλιάς έχουν τοποθετηθεί μεταλλικά στηρίγματα που βοηθούν το κατέβασμα και ανέβασμα του επισκέπτη. Όλα τα μέρη της σπηλιάς στολίζονται με σπάνιας ομορφιάς σταλακτίτες και σταλαγμίτες.
Δρόμος αυτοκινήτων φθάνει 250 περίπου μέτρα έξω από τη σπηλιά από δυτικά. Σχεδόν καθημερινά τους καλοκαιρινούς μήνες επισκέπτες ντόπιοι και περισσότερο ξένοι δεν λείπουν από αυτή. Μπροστά και βόρεια από τη σπηλιά υπάρχει το γνωστό “Φαράγγι του Βρέικου”.
Πηγή:
«Πεύκοι “Τόπος και Ιστορία”», Γεωργίου Θ. Καναβάκη (Καναβογιώργη), Έκδοση Κοινότητας Πεύκων, Ιούλιος – Αύγουστος 1994
Ρούσο Χαράκι
Η σπηλιά “Ρούσο Χαράκι” είναι μάνδρα ζώων κάτω από ένα θεαματικό γκρεμό. Βρίσκεται ανατολικά του χωριού, 2,5 περίπου χιλ., λίγο πιο πέρα από την Παναγία του Κακόσκαλου.
Το 1943 μέσα σε αυτήν ήταν κρυμμένοι 40 Ιταλοί στρατιώτες, από αυτούς μετά την κατάρρευση της Ιταλίας δεν προσχώρησαν στους Γερμανούς και εδιώκοντο με την ποινή του θανάτου. Τους βρήκαν και τους συνέλαβαν χωρίς καμία αντίσταση, αν και ήταν καλά οπλισμένοι, δύο Γερμανοί στρατιώτες βοηθούμενοι από δύο Ιταλούς που είχαν προσχωρήσει σε αυτούς. Ένας που προσπάθησε να φύγει τον σκότωσαν επί τόπου. Τέσσερις απόδρασαν κατά την μεταφορά τους στο χωριό και πέντε που ήσαν αξιωματικού εκτελέστηκαν στη θέση Πέτρας
Πηγή:
«Πεύκοι “Τόπος και Ιστορία”», Γεωργίου Θ. Καναβάκη (Καναβογιώργη), Έκδοση Κοινότητας Πεύκων, Ιούλιος – Αύγουστος 1994 απέναντι από τα Σητεία.
Το 1957 χτίστηκε με την προσωπική εργασία των ανδρών και γυναικών του χωριού το διθέσιο Δημοτικό Σχολείο πάνω από το χωριό. Το προ αυτού ήταν χτισμένο το 1911 μπροστά από την εκκλησία του χωριού, εντελώς όμως ακατάλληλο για σχολείο. Το κτίσμα του μετασκευασμένο σε κατοικία διατηρείται ακατοίκητο. Τα παλιά χρόνια, οι χρονολογίες δεν κρατήθηκαν, τα παιδιά πήγαιναν για να μάθουν γράμματα, στο χωριό Στραβοδοξάρι, το σημερινό Σταυροχώρι, μετά τον Γρά, τον σημερινό Άγιο Στέφανο, με τα πόδια.
Μετά το 1897 τους χρόνους της Κρητικής Πολιτείας ιδρύθηκε σχολείο στους Πεύκους. Μέχρι να το χτίσουν, για αίθουσα σχολείου έκαναν χρήση δωματίων που οι γονείς των μαθητών κάθε χρόνο παραχωρούσαν κατά σειρά δωρεάν. Θρανία δεν υπήρχαν, κάθε μαθητής για κάθισμα του είχε το δικό του σκαμνάκι (κουτσούρι) φτιαγμένο από κορμό δέντρου. Βιβλία μόνο ο δάσκαλος είχε σε μικρό αριθμό. Οι μαθητές για το γράψιμο τους είχαν μια μαύρη πέτρινη πλάκα, που έγραφαν πάνω σε αυτή με “γιολίφα” (μαλακή πέτρα από άργιλο).
Το σχολείο των Πεύκων πλέον στέκεται περήφανα πάνω από το χωριό και λειτουργεί ως Λαογραφικό Μουσείο της Παλιάς Κοινότητας των Πεύκων το οποίο συντηρεί ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πεύκων.
Σήμερα καινούργιο σχολείο και σύγχρονα εξοπλισμένο λειτουργεί στο Μακρύ Γιαλό, καθώς επίσης Γυμνάσιο και Λύκειο.
Πηγή:
«Πεύκοι “Τόπος και Ιστορία”», Γεωργίου Θ. Καναβάκη (Καναβογιώργη), Έκδοση Κοινότητας Πεύκων, Ιούλιος – Αύγουστος 1994
Σύνδεση με
Facebook