Νομός: Δωδεκανήσου
Μέρη κοντινά με Παραλία
Στο κέντρο περίπου του οικισμού, κοντά στην Παναγία της Λίνδου, βρίσκεται η εκκλησία του Αγ. Νικολάου «του Πάνω», όπως τον αποκαλούν οι οι ντόπιοι κάτοικοι. Πρόκειται για έναν καμαροσκέπαστο ναό του 15ου αι. με βοτσαλωτό δάπεδο, «χοχλάκι» στην αυλή και σκαλιστό, πελεκητό καμπαναριό. Το τελευταίο αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη του 1860, το οποίο έχει χτιστεί με τοπικό πωρόλιθο, από το λατομείο της Ιεράς Μονής του Αγίου Νικολάου Ψάρτου. Στο εσωτερικό του, το ωραίο τέμπλο με τα ζωηρά χρώματα και τον ξυλόγλυπτο διάκοσμο είναι νεότερο της κατασκευής του κτιρίου και χρονολογείται περίπου τον 17ο αιώνα. Κοντά σε αυτό, η αναρτημένη στο βόρειο τοίχο φορητή εικόνα του τιμώμενου Αγίου, είναι σε ανάλογο ζωγραφικό στιλ με τις εικόνες του τέμπλου, πάνω στην οποία διακρίνονται κάποιες επεμβάσεις του 18ου αιώνα. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ένα εντυπωσιακό, περίτεχνο ξύλινο μανουάλι που ανήκε παλιά στην εκκλησία αυτή, εκτίθεται σήμερα στο μουσειακό χώρο της Παναγίας της Λίνδου.
Ο Άγιος Νικόλαος ο «Πάνω» , είναι μια από τις τρεις, αφιερωμένες στον ίδιο Άγιο, εκκλησίες που συναντάμε στη Λίνδο. Η ιδιαίτερη ευλάβειά των κατοίκων της προς το μεγάλο προστάτη των θαλασσών, συνδέεται χωρίς αμφιβολία, με τη μεγάλη ναυτική παράδοση του οικισμού .
Ο Άγιος Γεώργιος ο Χωστός ή Κάτω
Στο βορειοανατολικό άκρο της Λίνδου , είναι χτισμένη η μικρή εκκλησία του Αγ. Γεωργίου του Χωστού, ή αλλιως του Κάτω, όπως ονομάζεται διαφορετικά. Ο ναός είναι εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο και βρίσκεται μέσα σε ένα μικρό περίβολο, το δάπεδο του οποίου είναι στρωμένο με το χαρακτηριστικό νησιώτικο βοτσαλωτό, το «χοχλάκι». Στην νότια πλευρά του, λίθινη επιγραφή με επίγραμμα του 2ου π.Χ. αι., μαρτυρεί ότι για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν λείψανα αρχαιότερου κτιρίου.
Στο εσωτερικό του ναού, ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ζωγραφικός διάκοσμος , ο οποίος σώζει πέντε στρώματα τοιχογραφιών, από διαφορετικές περιόδους. Οι παλαιότερες από αυτές, βρίσκονται σε χαμηλό σημείο του ανατολικού τοίχου και απεικονίζουν δύο εγγεγραμμένους σε μετάλλια σταυρούς. Η χρονολόγηση τους ανάγεται στην μεταεικονομαχική περίοδο, πιθανόν στο 10ο -11ο αιώνα. Νεότερα έργα, υστεροβυζαντινής περιόδου(πιθ. 17ος αι.), αποτελούν οι γιγαντιαίες εντυπωσιακές τοιχογραφίες του Αγίου Γεωργίου δρακοντοκτόνου, καθώς και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ Ψυχοπομπού στο τύμπανο της βόρειας και νότιας κεραίας αντίστοιχα.
