Εκκλησία

Στα όρια του δήμου Αποκορώνου, ανατολικά και δίπλα στα πρώτα χωριά του Ρεθύμνου βρίσκεται η μοναδική φυσική λίμνη γλυκού νερού της Κρήτης, η λίμνη Κουρνά!
Η λίμνη απέχει μόλις 2,5 χιλιόμετρα από την θάλασσα και 4 από το παραθαλάσσιο οικισμό Γεωργιούπολη. Δίπλα ακριβώς βρίσκεται και το ορεινό ομώνυμο χωριό Κουρνάς και οι παρυφές των Λευκών Ορέων που δημιουργούν ένα μαγευτικό τοπίο. Το μέγεθος της λίμνης τροποποιείται μερικώς κατά την διάρκεια του έτους και έχει μέγιστο μήκος 1087 μέτρα και μέγιστο πλάτος 880 μέτρα. Έχει μέγιστη έκταση 579 στρεμμάτων, ενώ το μέγιστο βάθος της λίμνης είναι 22.5 μέτρα.
Η λίμνη Κουρνά έχει ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000 καθώς αποτελεί ένα πολύ σημαντικό οικοσύστημα για την Ελλάδα με μεγάλη βιοποικιλότητα. Είναι εύκολο να παρατηρήσει κανείς στα νερά και τις όχθες τα χέλια (anguillaanguilla) και την αθερίνα (atherinaboyeri), την ποταμοσαλιάρα (blenniusfluviatilis) καθώς και τρανόσαυρες (lacertatrilineatatrilineata), αγιόφιδα (telescopusfallaxfallax) και ένα σπάνιο είδος δίχρωμης χελώνας (malaclemysterrapin). Επίσης δεν λείπουν και οι κοινές πάπιες και οι βαλτόπαπιες (aythyanyroca).
Η λίμνη ενδείκνυται για ημερήσια εκδρομή ή περίπατο και θεωρείται ως προορισμός αναψυχής και παραθερισμού, φυσιολατρικού και γεωλογικού ενδιαφέροντος. Υπάρχουν θαλάσσια ποδήλατα για τους λουόμενους προς εξερεύνηση της λίμνης & κολύμπι στα βαθιά νερά καθώς και ξαπλώστρες για χαλάρωμα στις όχθες της λίμνης. Εκεί βρίσκονται εστιατόρια για τους μερακλήδες και καφετέριες για ένα απολαυστικό καφέ όπως επίσης και καταστήματα αναμνηστικών και κεραμικών προϊόντων. Τέσσερα χιλιόμετρα δίπλα από την λίμνη και ακολουθώντας τον ανηφορικό δρόμο συναντάμε το χωριό Κουρνάς με παραδοσιακό χαρακτήρα οπού μπορεί κανείς να δει πανοραμικά την λίμνη και να ξεφύγει από την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής.
Η επίσκεψη στην λίμνη Κουρνά είναι ιδιαίτερα ξεχωριστή και αποτελεί σίγουρα μια μοναδική εμπειρία!!

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται στο κέντρο του Κουρνά, ενός οικισμού με ενδιαφέρουσα λαϊκή αρχιτεκτονική. Κτίστηκε στα τέλη του 12ου αιώνα, αρχικά στον τύπο της τρίκλιτης ξυλόστεγης βασιλικής με νάρθηκα και τυφλά αψιδώματα στις πλάγιες όψεις. Περί το 1230 προστέθηκε στα νότια το μονόχωρο, ξυλόστεγο κλίτος του Χριστού.

Αργότερα η ξύλινη στέγη αντικαταστάθηκε από οξυκόρυφες καμάρες με σφενδόνια στα κύρια κλίτη και ημικυλινδρικές στα δευτερεύοντα. Στα τέλη του 19ου αιώνα οι εσωτερικές τοξοστοιχίες, που χώριζαν τα κλίτη και ο νότιος τοίχος της αρχικής βασιλικής, αντικαταστάθηκαν από μεγάλα τόξα για την ενοποίηση του χώρου του κυρίως ναού, ενώ κατεδαφίστηκε ο νάρθηκας και προστέθηκε δυτικά κατάκοσμο, τρίλοβο καμπαναριό. Οι γωνίες ενισχύθηκαν από λαξευτούς πεσσούς. Αργότερα διανοίχτηκαν δυο μεγάλα παράθυρα στο νότιο και το βόρειο τοίχο. 
Εσωτερικά αποκαλύφθηκε από τις εργασίες της 13ης ΕΒΑ κάτω από τα ασβεστοκονιάματα, αποσπασματικά διατηρημένος τοιχογραφικός διάκοσμος, που χρονολογείται σε τρεις περιόδους. Διαπιστώθηκε ότι αρχικά τοιχογραφήθηκαν με την τεχνική της νωπογραφίας οι επιφάνειες της τρίκλιτης βασιλικής με ολόσωμους αγίους χαμηλά και ευαγγελικές σκηνές στα ανώτερα μέρη. Σε ιδιαίτερα καλή κατάσταση διατηρείται η παράσταση της Κοινωνίας των Αποστόλων σε δυο σκηνές πάνω από τους συλλειτουργούντες ιεράρχες και το Μελισμό της κεντρικής κόγχης. Στο τεταρτοσφαίριο εικονίζεται υπερμεγέθης, στηθαίος ο Χριστός Φωτοδότης με την Παναγία και τον Ιωάννη Πρόδρομο σε δέηση, σε μικρότερη κλίμακα. Το πρώτο στρώμα ζωγραφικής, στο οποίο αναγνωρίζονται δυο ζωγράφοι, χρονολογείται περί τα τέλη του 12ου αιώνα και αποτελεί ένα εξαίρετο έργο της όψιμης κομνήνειας παράδοσης, που είχε επικρατήσει και στην Κρήτη. Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι, παρά τη χρήση της γραμμής στη σχεδίαση, διακρίνεται μια έντονη πλαστικότητα στην απόδοση των όγκων και μια διαφάνεια των χρωμάτων. 
Το δεύτερο στρώμα επεκτείνεται στο κλίτος του Χριστού και στις επιφάνειες του τοξωτού ανοίγματος, που δημιουργήθηκε στο πάχος της τοιχοποιίας του ιερού και κατέστρεψε μέρος του αρχικού διακόσμου. Στην ίδια επέμβαση οφείλεται πιθανώς η μετατροπή του αρχικού νότιου κλίτους σε θολοσκέπαστο και η τοιχογράφησή του.
Στο τεταρτοσφαίριο της κόγχης εικονίζεται και πάλι υπερμεγέθης, στηθαίος ο Παντοκράτορας και στον κύλινδρο συλλετουργούντες ιεράρχες. Το αρχικό στρώμα έχει σφυροκοπηθεί και καλυφθεί από νεώτερο. Στο άνοιγμα μεταξύ των δυο ναών σώζονται οι εξαίρετες μορφές των αγίων Στεφάνου και Γερμανού, που διακρίνονται για την έντονη ζωγραφικότητα στην απόδοση των προσώπων, αντίθετα με τα επίπεδα σώματα. Στο αέτωμα του δυτικού τοίχου διατηρείται αποσπασματικά η παράσταση της Σταύρωσης με τη νεανική μορφή του Ιωάννη του Θεολόγου δίπλα στον Εκατόνταρχο. Ο αρχικός διάκοσμος του κλίτους του Χριστού χρονολογείται γύρω στην τρίτη δεκαετία του 13ου αιώνα, ενώ αργότερα επικαλύφθηκε εν μέρει από ένα επόμενο στρώμα ζωγραφικής. Η παράσταση της Δέησης στην κόγχη του Αγίου Γεωργίου, αντικαταστάθηκε επίσης από νεώτερη των αρχών του 14ου αιώνα. 
Ως προς την αρχιτεκτονική του ο αρχικός ναός του Αγίου Γεωργίου αποτελεί ένα δείγμα της εξέλιξης της μεσοβυζαντινής αρχιτεκτονικής στην Κρήτη με απλοποίηση των στοιχείων σε ένα λαϊκό επίπεδο. Ο αρχικός διάκοσμος επιβεβαιώνει το γεγονός ότι η Κρήτη κατά τη Μεσοβυζαντινή Περίοδο ήταν μια σημαντική από καλλιτεχνικής απόψεως επαρχία, στην οποία φτάνουν υψηλής ποιότητας επιδράσεις από την πρωτεύουσα και συνεχίζονται μέχρι περίπου τα μέσα του 13ου αιώνα.