Ανεβάστε φωτογραφίες από
Ορνιάς και μοιραστείτε τις μαζί μας!
Διεύθυνση:
Τηλέφωνο:
Μέρη κοντινά με Ορνιάς
Στο βάθος της κοιλάδας του ποταμού Σαραντάπηχου είναι χτισμένο το χωριό Μύθοι. Απέχει 22 χλμ. από την Ιεράπετρα, είναι μικρό χωριό, σε καταπράσινο τοπίο, με ωραία πλατεία που την σκιάζουν αιωνόβια πλατάνια. Λέγεται ότι το χωριό πήρε το όνομα του από το φυτό “Μύνθη” κοινώς φλισκούνι που αφθονεί εκεί. Ίσως όμως να ονομάστηκε έτσι από τους πολλούς θρύλους, παραδόσεις - μύθους με κυριότερο του Σαραντάπηχου. Μυθικού γίγαντα με σαράντα πήχες μπόι σαν άλλος Τάλως ή Ακρίτας Διγενής προστάτευε τους κατοίκους από τις επιδρομές. Υπάρχει και το τοπωνύμιο, του Σαραντάπηχου η “πατουσιά” και του “Σαραντάπηχου το μνήμα”.
Στοιχεία αρχαίας κατοίκισης υπάρχουν στην τοποθεσία “Λενικό” οπου φαίνονται ίχνη τειχών. Επίσης σε ανασκαφή βρέθηκε κεφαλή γυναικός της Ρωμαϊκής εποχής. Στις τοποθεσίες Καστέλου χαράκι και ορφανού το σπηλιάρι βρέθηκαν πήλινα δοχεία, λυχνάρια κ.λ.π. Το μέρος που ονομάζεται Σαρακίνα πάνω από τους Μύθους ήταν οχυρό, ορμητήριο των Σαρακηνών Πειρατών. Η νεότερη ιστορία του χωριού είναι πλούσια σε προσφορά στους αγώνες εναντίων των κατακτητών. Ανάδειξε τους οπλαρχηγούς Εμμ. Ξενικάκη, Ιωάννη Χατζάκη, Εμμ. Χρηστάκη και άλλους. Την διάρκεια της κατοχής Μυθιανοί έλαβαν μέρος στα αντάρτικα σώματα της Ενωμένης αντίστασης του Καπετάν Μπαντουβά.
Στην μάχη της Σύμης χάθηκε ένα από τα πιο ηρωικά πρόσωπα ο Απόστολος Βαγιωνάκης που ύψωσε το ανάστημα του πολεμώντας όρθιος ενάντια στα βόλια του εχθρού, για το ιδανικό της αδούλωτης Κρήτης μας. Τη συμμετοχή τους στους αγώνες την πλήρωσαν την κατοχή. Εκτέλεσαν 4 άτομα, και τον Νικόλαο Ιωανν. Χρηστάκη γέρο κατάκοιτο.
Η κοινότητα Μύθων είναι σήμερα τοπικό Διαμέρισμα του Δήμου Ιεραπέτρας, απογράφεται το 1900 με 360 χριστιανούς κατοίκους, το 1951 με 423 και το 2001 με 287 κατοίκους. Βόρεια των Μύθων 6 χλμ. περίπου είναι ο συνοικισμός Καρύδι με την περίφημη Μονή της Παναγίας της Καρυδιανής και παραθεριστικές κατοικίες που σήμερα είναι ερειπωμένες. Στην κοινότητα Μύθων ανήκει και ο ορεινός συνοικισμός “Μινός” που βρίσκεται σ ένα καταφύγιο, μικρό οροπέδιο, κάτω από την κορυφή Αφέντης των Λασιθιώτικων βουνών.
Το χωριό Μύθοι είναι ένα ζωντανό χωριό με πλούσια κοινωνική και πολιτιστική ζωή. Έχει πολιτιστικό σύλλογο, ποδοσφαιρική ομάδα, γήπεδο, και σύγχρονο ελαιοτριβείο. Η πλατεία του χωριού με τους γεροπλατάνους, τις μουριές, την παλιά βρύση, τα παραδοσιακά καφενεία με την ρακή και τα ντόπια εδέσματα, είναι σημείο αναφοράς για τους Μυθιανούς.
Τα αξιοθέατα, τα άγρια φυσικά τοπία βόρεια του χωριού, το περίφημο φαράγγι της Σαρακήνας, μνημείο φυσικού κάλλους, προσελκύουν πολλούς ντόπιους και ξένους επισκέπτες. Το φαράγγι της Σαρακήνας είναι ένα από τα ωραιότερα στην Κρήτη. Οι απότομες, κάθετες πλευρές του προκαλούν δέος, φθάνουν σε ύψος μέχρι 250Μ. Το πλατύτερο του άνοιγμα δεν ξεπερνά τα 15Μ ενώ σε μερικά σημεία στενεύει τόσο που φαίνονται οι πλευρές του ενωμένες. Η πλούσια χλωρίδα και πανίδα, ο δίκταμος, τα άγρια πουλιά που φωλιάζουν εκεί, καθιστούν τη διαδρομή μέσα στο φαράγγι συγκλονιστική. Η ανάδειξη και η προβολή του, αποτελεί στόχο του τοπικού Διαμερίσματος του Δήμου Ιεραπέτρας, αλλά και των κατοίκων του Χωριού, που πορεύονται με αισιοδοξία και προοπτική στο μέλλον για την ανάπτυξη του τόπου τους.
Ο οικισμός του Πύργου ιδρύεται την ίδια περίοδο με τον γειτονικό στη Φούρνου Κορυφή (2600-2300 π.Χ.), η κατοίκηση όμως εδώ είναι μακρύτερης διάρκειας, καθώς τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα χρονολογούνται μέχρι και την Υστερομινωική I περίοδο (1600-1450 π.Χ.). Η θέση επιλέγεται καθώς είναι οχυρή και προφυλαγμένη, ενώ διαθέτει κοντά εύφορες καλλιεργήσιμες εκτάσεις.
Ένα από τα εντυπωσιακά κτήρια που έχουν αποκαλυφθεί πάνω στο λόφο είναι ο διώροφος Τάφος-Οικία, ο οποίος κτίζεται στην ΒΔ άκρη του χωριού στην αρχή της Μεσομινωικής περιόδου (2100-1900 π.Χ.), χρησιμοποιείται όμως μέχρι και τον 15° αι. π.Χ. Λιθόστρωτος δρόμος οδηγούσε στην αυλή του τάφου, ο οποίος είχε στις πλευρές του και δύο οστεοφυλάκια. Στον τάφο είχαν ταφεί τουλάχιστον 65 νεκροί.
Στην επόμενη περίοδο (1900-1700 π.Χ.) ανήκουν ένας πύργος και μια δεξαμενή νερού, ενώ στο κέντρο του οχυρωμένου οικισμού βρισκόταν μεγάλο κτήριο, ίσως η έδρα του τοπάρχη. Η κεραμική μοιάζει εντυπωσιακά με την κεραμική των Μαλίων, εντάσσοντας τον οικισμό του Πύργου στη σφαίρα επιρροής του ανακτόρου. Την Υστερομινωική I περίοδο (1600-1450 π.Χ.) ανεγείρεται στην κορυφή του λόφου επιβλητική αγρέπαυλη. Η αρχιτεκτονική της διακρίνεται για τα ανακτορικά χαρακτηριστικά. Θα ήταν το διοικητικό κέντρο ολόκληρης της πεδιάδας του Μύρτου, ενώ η αποκάλυψη πινακίδων Γραμμικής Α και σφραγισμάτων επιβεβαιώνουν τον χαρακτήρα του κτηρίου.
Τέλος, κατά την ελληνιστική περίοδο (4ος -1ος αι. π.Χ.) ιδρύθηκε ιερό πάνω στα μινωικά ερείπια, το οποίο σύμφωνα με επιγραφή που ήρθε στο φως, ήταν αφιερωμένο στον Ερμή και την Αφροδίτη.
Myrtos is approximately 2 minutes away by car, and is a little treasure. In our opinion, this is a Greek Seaside Village rather than a resort. Here you will find all the shops & tavernas you will need during your stay.
Η Σαρακίνα, βρίσκεται λίγα μέτρα έξω και βόρεια από το χωριό Μύθοι Ιεράπετρας και σε μικρή απόσταση από το παραλιακό χωριό Μύρτος όπου και εκβάλει ο ποταμός που διασχίζει το φαράγγι. Το όνομα του φαραγγιού προέρχεται από τους κατακτητές Σαρακηνούς, τοπωνύμιο, που συναντάμε σε πολλά μέρη στην Κρήτη.
Θεωρείται ένα από τα ομορφότερα περιπατητικά φαράγγια της Κρήτης. Το μήκος του είναι μόλις ενάμιση χιλιόμετρο αλλά μέσα στη μικρή αυτή διαδρομή ο επισκέπτης θα συναντήσει ένα γλυπτό που δημιούργησε το νερό στα εκατομμύρια χρόνια που διαβρώνει το βράχο με το πέρασμα του.
Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία, ο Γίγαντας Σαρανταπηχος που ήταν γιος του πατέρα των θεών Δία, έσκυψε κάποτε διψασμένος να πιεί νερό από το ποτάμι Κρυγιός ή Μύρτος. Η μακρυά του γενειάδα έσκισε στα δυο τον βράχο του βουνού κι έτσι, δημιουργήθηκε το φαράγγι της Σαρακίνας.
Ο οικισμός στη Φούρνου Κορυφή ιδρύθηκε και καταστράφηκε από φωτιά στην Πρωτομινωική II περίοδο (2600-2300 π.Χ.). Αποτελείται συνολικά από ενενήντα χώρους μικρού μεγέθους που είναι διευθετημένοι σε πυκνή κυψελοειδή διάταξη.
Πρόκειται για μάλλον μικρής έκτασης εγκατάσταση έξι κατοικιών οι οποίες διακρίνονταν μεταξύ τους από στενά περάσματα και διαδρόμους. Ήταν ισόγειες κτισμένες με αργολιθοδομή και δώμα και η κάθε μια διέθετε εργαστήριο, χώρους αποθήκευσης και μαγειρείο. Το μικρό ιερό στη ΝΔ άκρη του οικισμού, στο οποίο βρέθηκε η περίφημη «θεά της Μύρτου», θα εξυπηρετούσε ολόκληρο το χωριό.
Η συστηματική ανασκαφή του χώρου προσέφερε σημαντικά στοιχεία για την οικονομία της εποχής. Οι κάτοικοι καλλιεργούσαν δημητριακά, ελιές και σταφύλια, ενώ εξέτρεφαν αιγοπρόβατα, βοοειδή KOL γουρούνια. Επίσης διέθεταν τον κατάλληλο εξοπλισμό ώστε να υφαίνουν, να κατασκευάζουν πήλινα αγγεία και να παράγουν λάδι και κρασί μέσα στον οικισμό.
Βόρεια της Μύρτου, στο δρόμο προς τις Μουρνιές όπου περνά ο Κρυοπόταμος (το καλοκαίρι είναι ξεροπόταμος) υπάρχει μια γέφυρα που από εντοιχισμένη επιγραφή προκύπτει ότι κτίσθηκε το 1884.
Η γέφυρα είναι πετρόχτιστη και αποτελείται από τρία μεγάλα τόξα που κατασκευάστηκαν από λαξευτές, ορθογωνικές πέτρες που προεξέχουν στις γωνίες. Τα δύο μεσαία «ποδαρικά» ενισχύονται από μικρές αντηρίδες που στη βόρεια πλευρά (ανάντι του ποταμού) έχουν κάτοψη (μορφή) τριγωνική και στη νότια πλευρά (κατάντι του ποταμού) έχουν κάτοψη (μορφή) ημικυκλική. Και αυτές οι αντηρίδες είναι κατασκευασμένες από ορθογωνικές, πελεκητές πέτρες. Στην πάνω επιφάνεια της γέφυρας (το βαττό της επίπεδο) διακρίνεται σε πολλά σημεία ακόμη το παλιό καλντερίμι, ενώ το κτιστό στηθαίο στις πλευρές της είναι πολύ χαμηλό. Η όλη κατασκευή μαρτυρεί όχι μόνο αξιολογότατη αισθητική αντίληψη των κατασκευαστών αλλά και άριστη γνώση της τεχνικής κατασκευής γεφυρών με τα δομικά υλικά που είχαν στην διαθεσή τους την εποχή εκείνη. Η γέφυρα έχει χαρακτηρισθεί ως έργο τέχνης.
This was once a small monastic complex which supervised the neighboring monasteries of Jesus Christ the Saviour, and Virgin Mary ‘Panagia Vagionea’. The monastery of Karkasa (or Karkasia) is well-known from archival sources of the 15th century and must have included all these three small monasteries. In the late 14th century, the scholar monk Nilos Damilas lived in the monastery. He was known for his action against the pro-Western theologians of the era and left important writings.
Only ruins survive from the cells of the original monastery. The catholicon is a single-nave barrel-vaulted church of 10.00 x 5.40 m, with two transverse reinforcing arches. The church is adorned on all its internal surfaces with frescoes, which constitute a comprehensive iconographic whole, including a total of 31 scenes.
Apart from the wider Christological cycle on the northern wall (22 out of its 26 scenes survive), above the zone of saints depicted in full body, we can see a cycle of the martyrdom of the Apostles, to whom the church is dedicated. The preservation of the iconographic decoration is unsatisfactory, however, on the basis of a 1429 incision, it has been dated to the 15th century (Maderakis 1988, 59). Two important icons which were in its altar-screen with distinct elements of Constantinople-styled art dated to around 1400 are nowadays kept at the Church of All Saints in the village of Anatoli.
The monastery itself is currently inactive and belongs to the parish of Anatoli.
Σύνδεση με
Facebook